یاد باد آنکه زما وقت سفر یاد نکرد . . .

تو را دل دادم ای دلبر، شبت خوش باد من رفتم ..

تو دانی با دل غم خور، شبت خوش باد من رفتم ...

اگر وصلت بگشت از من ، روا دارم روا دارم ..

گرفتم هجرت اندر بَر، شبت خوش باد من رفتم ...

ببُردی نورِ روز و شب ، بدان زُلف و رخ زیبا ..

زهی جادو زهی دلبر، شبت خوش باد من رفتم ...

به چهره اصل ایمانی ، به زُلفین مایه ی کُفری ..

ز جور هر دو آفت گر ، شبت خوش باد من رفتم ...

میان آتش و آبم از این معنی مرا بینی ..

لبان خشک و چشم تر ، شبت خوش باد من رفتم ...

بدان راضی شدم جانا ، که از حالم خبر پرسی ..

از این آخر بُود کمتر ، شبت خوش باد من رفتم ...